Nowy zespół budynków, które tworzą Centrum Spotkania Kultur jednoczy nie tylko w sposób formalny i funkcjonalny istniejące już elementy programowe centrum lecz dodatkowo stanowi pewien symboliczny zapis idei współistnienia. Zasadą kompozycji architektonicznej zespołu Centrum jest podkreślenie koegzystencji różnych form oddziaływania w sferze kultury przekryte jednym dachem pod którym dodatkowo znajdują się jeszcze funkcje integrujące przestrzenie publiczne poszczególnych jej elementów. 
W ten sposób stworzono swego rodzaju blok wielo i mono funkcyjny zarazem, który wyraża w sposób przekonywujący zasadę spójności funkcji i formy w architekturze. Odniesienie ideowe w zakresie architektury do alegorii blatu, nakrycia lub innych tego rodzaju strojeń ma swoje odniesienie formalne w kształcie architektonicznym budynku. Prosta lapidarna bryła obiektu, zunifikowana dodatkowo przez wspólne nakrycie powłoką przezierną lub nieprzezierną (w zależności od funkcji) ma w intencji autorów projektu wzmocnić ideę integracji kultur emocji i rodzajów ekspresji artystycznej pod jednym dachem.
Od strony placu elewacje obiektu ukształtowano w formie lekko pofalowanej płaszczyzny szkła o zmiennej przezierności – synonim kurtyny scenicznej. W miejscach wyartykułowanych formalnie zlokalizowano wejścia do foyer. Pofalowanie i zmienny kąt nachylenia ma również oprócz efektów formalnych znaczenie funkcjonalne. Odbija i rzutuje światło naturalne w ciemne i nie doświetlone fragmenty północnego foyer teatru. Jest to jeden z ważnych postulatów i tez projektu, które zdeterminowały kształt architektoniczny bryły obiektu. Ściany boczne i dach, którym nakryto cały rzut budynku stanowi kontynuację tezy „przekrycia” obrusem całego obiektu wyrażonej w formie architektonicznej jako tzw. druga skóra.
Celem tej unifikacji formy która dotyczy całej - również tej nieprzewidywalnej do realizacji w I fazie części obiektu - jest stworzenie mocnej  jednoznacznej i ponadczasowej formy architektonicznej, która najdobitniej wspierałaby ideę integracji kultur i sztuk współistnienia pod jednym dachem (lub też na dachu jak teza w projekcie). Starano się stworzyć na tyle neutralną oraz mocną formę budynku, która w sposób
najbardziej literacki i inżynierski zarazem, wyrażałaby wolę twórczą do stworzenia odpowiednich warunków do współistnienia różnych odmian kultury i sztuki pod jednym dachem. Przestrzeń ponad istniejącą strukturą budynku stała się w projekcie tą przestrzenią, która w zasadzie odpowiada w sposób bezpośredni na hasła programowe konkursu.
Natomiast wybór formy przekrycia (nakrycia, obrusa, kapy itp.) może być negocjowana, zmienna, dyskusyjna. Dla projektu ważny jest gest: nakrycia, które w tym przypadku jest materią, architekturą obiektu.